صبح خونین شانزده ي سرطان 1387
خورشید صبح گاهی سرزده بود واشعه ی طلایی رنگ آفتاب، درآسمان غبارآلود کابل به سختی نفس می کشید. شهروندان کابلی، مثل روزهای گذشته صبح زود از خانه های شان برآمده بودند ودرجستجوی کار درسرک ها و کوچه های خاک آلود این شهر خسته از تباهی وجنگ، بساط دست فروشی شان را پهن کرده بودند؛ تا درطول روز نان شب شان را تهیه کنند تا شب بادست خالی به خانه برنگردند؛ چشم های منتظر وشکم های گرسنه ی کودکان شان را بالبخند امید بخش پاسخ گویند، کودکان ونوجوانان با شتاب به سوی مراکز آموزشی ومکتب های شان می رفتند، برخی نیز به خاطر انجام کارهای اداری عازم دفترکارشان بودند و ... ناگهان صدای مهیب انفجارشهر را تکان داد وقلب ها ایستاد، ستونی ازگردوخاک ، دود و باروت آسمان شهررا فرگرفت، شهروندان گرسنگی، فقروبیکاری شان را برای لحظه یی از یاد بردند ومرگ خونین فرزندان، مادران وپاره های تن شان را مشاهده کردند.
آری، ساعت هشت ونیم صبح بود که جوخه های مرگ، موترمملواز مواد منفجره رابرای گرفتن جان انسان های بی گناه به جاده مرگ فرستادند، جاده یی که برای چندومین باراست ازخون شهروندان بی دفاع رنگین می شود. شهروندانی که به ناحق قربانی اهداف شوم دهشت افکنان می شوند، مردمی که قربانی بی کفایتی وضعف مدیریت زمام داران بی مسوولیت می شوند. زمام دارانی که درپشت دیوارهای آهنین و ستون های زخیم سیمانی قهقه ی مستانه سرمی دهند و ازامنیت کافی برخوردارند؛ اما این مردم بی دفاع اند که باید تاوان بی کفایتی سیاست بازان بی سیاست را پس دهند.
شانزده ی سرطان، 1387 ده ها پرنده ی خونین بال سند جنایت دژخیمان کینه توز را درآسمان کابل به نمایش گذاشتند وجوخه های مرگ، با شکستن کمربندهای امنیتی، دریایی آرامش مردم را به هم زدند ویک بار دیگر بربی کفایتی وبی مسوولیتی غول های امنیتی کشورپوزخند زدند!
اما پس از وقوع حادثه ی خونین صبح شانزده ی سرطان، زمام داران با صدای سوگواران دردمند وبی دفاع ازخواب بیدارشدند و با تکرار حرف های حق به جانب همیشگی، پیام تسلیت وهمدلی شان را نثار بازماندگان نمودند، به جای اعتراف به ناتوانی وسهل انگاری درتامین امنیت، بی کفایتی وضعف مدیریت شان را بی شرمانه کتمان نمودند.
ولی، وجدان های بیداروروح این پرنده های خونین بال نه جنایت جانیان دژخیم را فراموش می کنند ونه، بی مسوولیتی وسهل انگاری زمام داران بی کفایت را که با استفاده از احساسات پاک مردم به اریکه ی قدرت تکیه زدند وامروز تاوان بی کفایتی شان را این مردم خسته ازجنگ وجنایت پس می دهند.
